Peter en Loes op reis!

Terug in Nederland

2008-02-21T17:47:00.005+01:00

Zoals de meesten van jullie intussen wel weten, zijn we intussen weer terug in Nederland vanwege gezondheidsproblemen in de familie. Helaas hebben we onze reis niet kunnen afmaken, misschien gaan we ooit nog wel eens terug om wel de Galapagos, de Incatrail, jungle en salar de uyuni te zien.
Bedankt voor al jullie gastenboekberichtjes, mailtjes en voor het lezen van onze website. Je kunt ons nog steeds altijd bereiken op peterenloes1@gmail.com of onze eigen emailadressen.

groetjes,
Peter en Loes

---

Pure zuurstof, loeiende sirenes.. en Machu Picchu

2008-01-29T05:01:00.001+01:00

Hoi lieve mensen!

Weer tijd voor ´n korte update over ons doen- en laten in Cuzco, Peru. Zoals sommigen van jullie misschien wel weten is onze 4-daagse incatrail naar Machu Picchu in het spreekwoordelijke water gevallen, als gevolg van een vrij ernstig geval van hoogteziekte. Na ons vorige berichtje vanuit Nazca zijn we in één ruk doorgereisd naar de bergen (van 0-3300 mtr in 1 busrit), wat uiteindelijk niet zo goed bleek voor Peters welzijn. Hier komt de korte versie.

Na de eerste dag een beetje rond te hebben gelopen door Cuzco en gebeld met het thuisfront ivm de verjaardag van mama, waren er eigenlijk geen echte problemen - we hadden allebei een beetje een licht hoofd en kortademigheid van het zuurstoftekort. Cuzco is ook een stad die nogal bestaat uit bergjes, dus het zoeken van een goed hostel was nog behoorlijk intensief. De dag erna hebben we ook de hele dag rondgehupst op de souvenirtjes markten die ze hier overal hebben - we hebben intussen een flink pakket van 3,5 kg opgestuurd naar Nederland met cadeautjes en souvenirtjes voor onszelf :) Gecombineerd met het nog verder zoeken naar een beter hostel dan waar we al in zaten (geen warm water, en bovendien nogal muf zonder raam e.d.) was dit ook een beetje een zware dag.
Die nacht heeft Peter de hele nacht heel hard(nekkig) liggen hoesten, en ´s morgens bleek tijdens het douchen dat er ook wat bloed omhoogkwam met het hoesten. Na eerst de reisdokter te hebben geraadpleegd (die een beetje een slecht advies gaf, achteraf gezien) hebben we ´s middags dan toch maar een echte arts gebeld. Toen die kwam bleek dat ik een zuurstofbindingsgehalte van 52% had (terwijl je normaal 90-100% moet hebben) en dat het er allemaal niet zo heel goed voorstond. Vervolgens met slang in mijn neus en loeiende sirenes naar de kliniek gebracht, om daar een uur in een soort zuurstofcabine te liggen. Dit ding simuleerde de omstandigheden van onder zeeniveau, met een heleboel zuurstof erin. En inderdaad, toen ik eruit kwam voelde ik me al een stukje beter. Na wat goede behandeling, eindeloze bloedprikken en infusen die het niet goed deden en met een naald lekker op en neer werden gepompt, nog meer zuurstof, en een paar telefoontjes met het ietwat ongeruste thuisfront ging het na 3 dagen zo goed, dat ik ´s morgens zonder zuurstof mocht, en ´s middags werd ik ontslagen uit het ziekenhuis.

De Grote Zuurstoftank

Tijdens een van de monsters (feces) die ze hadden genomen bleek dat ik bovendien al een tijdje rondliep met een darmparasiet, genaamd Giardia lamblia. In principe niet heel ernstig, maar vooral heel irritant. De pillen die ik daarvoor kreeg veroorzaakten ook een flinke bruine waterval, maar dat is als het goed is nu ook over aan het gaan.

Peter in bed toen het alweer wat beter ging :) zie de vrolijkheid eraf spatten!

Door al dit gedoe hadden we de geboekte Inca Trail dus gemist, waar we in totaal $810 voor hadden betaald, en dat we ook nog eens niet terug konden krijgen omdat we niet 3 dagen van tevoren hadden geannuleerd (wel 2). Erg jammer dus, maar toen we vrijdag (25 jan.) het ziekenhuis uitkwamen hebben we gewoon een treinkaartje naar Aguas Calientes en bijbehorend Machu Picchu gekocht. De entreetickets en bus- en treinkaartjes om terug in Cuzco te komen stonden gelukkig nog wel op onze naam gereserveerd, dus die konden we wel hebben om een dagje MP te zien (waar het natuurlijk uiteindelijk toch om ging). We kregen gewoon de dagtour zoals de rest van de groep dat ook kreeg, de foto´s van dit spectacel laten nog even op zich wachten, maar het was iig best wel indrukwekkend (ook al waren er een beetje veel andere touristen in extra opvallend gekleurde poncho´s aanwezig).
´s Avonds met de ´incatrail-groep´ nog gezellig uitgeweest in de lokale Irish Pub en een of andere vage club hier in Cuzco. We zouden het erg leuk hebben gevonden om vier dagen met ze te hebben opgetrokken, leek een erg toffe groep! Nouja, het zat er gewoon helaas niet in.

De dokter vertelde vandaag verder dat ik géén blijvend letsel over zal houden, en dat we voortaan als we naar grote hoogtes gaan (zoals we bijv. in Bolivia en al eerder bij Lago Titicaca zullen gaan doen), we voorzichtig moeten zijn - niet te veel stijgen in één dag, en als preventie de Diamox pilletjes innemen. Ik hoop echt dat het genoeg is en gaat werken, want Bolivia belooft ook een supermooi land te worden!

Zo, dit was hem weer, we gaan nu gauw naar bed, want morgen staat er een leuke activiteit op het programma; raften! Ik zal het allemaal wat rustiger aan moeten doen, mag mezelf nog niet moe maken, maar het wordt vast tof!
Gauw weer een update en wat foto´s!

ciao,
Peter & Loes

Watervallen, sandboarden en aardbevingen

2008-01-19T21:08:00.000+01:00

Hey allemaal!

Eindelijk weer een berichtje van ons uit Peru. We zitten inmiddels in Nazca en vanavond nemen we de nachtbus (14 uur) naar Cuzco, om daar de 24e aan de Inca Trail / Machu Picchu te beginnen. Na Chachapoyas, waar we naar de Gocta-waterval en Kuélap zijn geweest en waar we ons vorige berichtje hebben getypt zijn we via Trujillo/Huanchaco, Lima, Pisco en Ica/Huacachina in het zuiden van Peru aangekomen. Ohja, de foto´s staan er nu ook op.

De Gocta-waterval is de op 2-na-hoogste waterval van de wereld, en hij is erg hoog; 771m! De terugwegwandeling (over berghen, daelen en rivieren) was erg nat en behoorlijk vermoeiend, maar wel erg mooi. De volgende dag was Kuelap aan de beurt (dit zijn pre-inca ruines van de Chachapoyas-beschaving). We kregen een rondleiding met een beetje een overenthousiaste gids, maar verder was het wel ok.. Het zijn ruines.

Hierna kwamen we na een lange nachtrit over hobbelige weggetjes weer aan aan de kust; Trujillo. We sliepen in een dorpje genaamd Huanchaco (dit zullen we niet gauw meer vergeten ivm de mensen die uit de minibusjes ´HUANCHACOHUANCHOHUANCHACO!´ riepen :p). Het plan was eigenlijk om hier te gaan surfen, maar dat is er uiteindelijk niet meer van gekomen. Wel hebben we geleerd knooparmbandjes te maken, van een jongen die Alex heette. Toen we onze kunsten in Trujillo in een parkje wilden uitproberen, kregen we gelijk een heel publiek om ons heenstaan - ze vonden het maar wat interessant, van die blonde knappe mensen. Verder is het ook gelukt om nieuwe wandelschoenen voor Peter te kopen.

Na Trujillo gingen we eindelijk richting Lima, waar we ons vnl. hebben bezig gehouden met het aanvragen van een nieuw paspoort voor Peter. Vrijdagochtend gingen we naar de ambassade, en maandag om half 3 zouden we hem kunnen ophalen. Dus alles prima, in het weekend nog oa. naar een markt geweest waar ze nieuwe nieuwe (en ook stiekem niet zo heel nieuwe) spullen verkochten. Verder zijn we ook nog naar Zwartboek geweest in de bioscoop (Lista Negra), wij waren de enigen in de zaal die Nederlands konden. Ook zijn we nog naar de kapper geweest (we hebben voor- en nafoto´s). Wel een beetje eng maar uiteindelijk viel het alles mee. Maandagmiddag kwamen we dus bij de ambassade aan met de mededeling dat we het paspoort op wilden komen halen. Zegt de receptioniste, na even op en neergebeld te hebben met de 12e verdieping, dat de ambassade gesloten is en dat we morgen tussen 9 en 10 maar terug moesten komen. Fijnnn. Weer een dag langer wachten. De volgende dag bleek dat we tóch wel ´s middags naar binnen hadden gemogen, maar dat dit niet helemaal doorgekomen was bij de receptioniste. :/

Vanuit Lima zijn we doorgegaan naar Pisco, waar op 15 augustus 2007 een hele zware aardbeving is geweest (7.9 op de schaal van Richter). Van de gevolgen van deze aardbeving is nog steeds heel veel te merken; overal ingestorte huizen, mensen die in tentjes of hutjes wonen en veel armoede. Veel hotels die in de lonely planet stonden bestonden gewoon helemaal niet meer, het was intussen gewoon een braakliggend stuk land. Behoorlijk heftig om te zien in ieder geval. De mensen van ons hostel waren wel erg blij dat we langskwamen; toerisme is voor hun de beste manier om geld te verdienen.
Vanuit Pisco hebben we een tour gemaakt naar de Islas Ballestas; een 2e poor man´s galapagos (potver, we zijn wel poor). We gingen met een bootje samen met 40 andere toeristen (da´s dan weer wat jammer, maar ok) langs de eilanden varen, waar we heel veel vogels en zeeleeuwen en zelfs dolfijnen hebben gezien. De vogelpoep die op de eilanden ligt wordt van oudsher gebruikt voor bemesting - dit was ook goed te ruiken toen we wat dichterbij kwamen.

De volgende bestemming was Huacachina, een dorpje vlakbij Ica dat als een soort oase in de woestijn ligt. Het dorpje is gebouwd rondom een lagoon (staat ook achterop het 50 sol briefje). Vanuit hier kun je tours boeken om te gaan sandboarden; de bedoeling is om te snowboarden op de zandheuvels in de woestijn. Dit was echter makkelijker gezegd dan gedaan met die planken met riempjes die ze zelf hadden gemaakt. Na een paar keer proberen, zijn we het sandboard dus maar gewoon als slee gaan gebruiken, met je hoofd naar beneden recht de helling af (in plaats van slalommen). Aangezien de hellingen nogal stijl waren (echt meer dan 45º naar beneden) gingen we echt suuuperhard. Echt een adrenaline-kick! We werden met een sandbuggy door de woestijn gereden, op zich ook al een hele ervaring. Het was een soort achtbaan-idee, met onmogelijke stijle bochten en kuilen.

´s Middags zijn we met de groep van het sandboarden eerst wat gaan eten (en afkoelen in het zwembad van het hostel), daarna deden we een wijn- en piscotour. Ica is namelijk de beste (en misschien ook wel enige echte) wijnstreek van Peru. We hebben dus heel wat wijntjes en pisco´s geprobeerd (de wijnen waren stiekem niet zo heel lekker, maar na een paar pisco´s en een tour over de bodega´s hebben we ons toch goed vermaakt). Na drie bodega´s gingen we ook nog naar een chocoladefabriekje/winkeltje, maar die waren eigenlijk al dicht aan het gaan, dus we werden er vrij gauw weer uitgekickt. In ieder geval echt een superleuke dag gehad!

Gisteren met de bus naar Nazca gereden (waar we nu zitten) om hier een vlucht over de Nazca-lijnen te doen. De Nazcalijnen zijn een soort lijnen en figuren midden in de woestijn. Niemand weet precies waarvoor ze dienen of hoe ze zijn ontstaan, maar men denkt dat het misschien te maken heeft met een oude religie of door E.T.´s is gemaakt (wij denken van niet). We deden het eigenlijk vooral voor de vlucht in het kleine propellorvliegtuigje. We zaten met vijf mensen + de piloot in het vliegtuig, en om de lijnen goed te kunnen zien gingen we extra scheef (met de vleugels verticaal). Dit was sowieso al niet zo heel goed voor onze misselijkheidstoestand, maar toen het meisje voor ons ook nog luidruchtig ging overgeven werkte dat een beetje aanstekelijk. Gelukkig werden we van te voren gewaarschuwd dat we het beste geen ontbijt voor de vlucht konden eten - dus dat is er ook niet uitgegaan.

Een van de Nazca-figuren; de condor

Gisteravond zaten we rond 7 uur met 2 Nederlanders en een Fransman ergens wat te eten, toen we dachten dat er opeens een hele grote vrachtwagen voorbijkwam denderen of iets dergelijks. Toen het trillen aanhield en steeds erger werd keken we allemaal verschrikt op en hadden we door dat het een aardbeving was. Iedereen rende naar buiten (de huizen zijn hier btw. ook niet zo sterk als in Nederland, dus het instortingsgevaar is sowieso al wat groter), maar gelukkig was het maar een kleine schok; 4.9 op de schaal van Richter. Het epicentrum lag een paar km ten noorden van Nazca, in het dorpje Palpa. Gelukkig is er verder niks ernstigs gebeurd, maar het was wel even schrikken, met die aardbeving in Pisco in ons achterhoofd.

Laat de berichtjes trouwens komen, dat vinden we erg leuk om te lezen!
Groetjes, en tot de volgende keer!

Peter en Loes

Oud-en-nieuw in Peru, Sarauz en Chachapoyas

2008-01-06T02:59:00.000+01:00

Buenos dias allemaal!

(klik hier voor de nieuwste foto´s)

Om nieuwjaar te kunnen gaan vieren in Celendín was het helaas nodig om een hele dag in de bus te zitten; eerst van Chiclayo naar Cajamarca, en toen nog 4 uur (echt dit was een hel) in een minibusje (met 18 personen, kuikens en kat) naar Celendín over een onverharde weg. Niet heel goed voor je wagenziekte of je benen. Toen we daar ´s nachts een keer aankwamen hebben we het eerste het beste hostel genomen dat iemand uit de bus ons voorstelde. De volgende ochtend gingen we op zoek naar het hostel van Susan en Vilzeth, een Nederlands-Peruaans koppel. Via hun zouden we ook eigenlijk een vrijwilligersprojectje gaan doen, maar dit ging uiteindelijk niet door doordat de leidster van het project er niet was. We hebben besloten om toch een paar dagen naar Celendín te komen. Het hostel was erg leuk, met zithoek, gratis internet en een boekenuitwisselingsding. Celendín zelf is een nogal slaperig dorpje waar het toerisme nog niet is doorgedrongen. Als gevolg hiervan hadden we alleen een probleem; wij konden bij de enige bank in het dorp helaas niet pinnen, en ook de creditcard en traveler´s cheque werden niet geaccepteerd. We hadden hier niet op gerekend en op 31 december hadden we officieel geen geld meer. Gelukkig hoefden we niet terug naar Cajamarca (weer vier uur in een hobbelbusje) om geld te gaan pinnen, want Susan en Vilzeth waren zo aardig om ons wat geld te lenen.

Oud en nieuw vierden we met Susan en Vilzeth en hun kinderen en vrienden, twee Peruaanse reizigers en een aantal vrijwilligers uit Amerika. Deze vrijwilligers wonen twee jaar in een piepklein dorp in het noorden van Peru (dorpjes van ongeveer 500-1000 inwoners) en proberen er wat meer structuur in te krijgen en de bevolking wat meer te leren over gezond eten, hygiene, enz.
Hoewel de champagne wat minder was, en de gebruiken wat anders dan in Nederland (zo word je geacht een gele onderbroek te dragen, 12 druiven te eten en een pop van stro in de fik moet steken), was de jaarwisseling toch gezellig. Alleen de laatste van de drie gebruiken werd trouwens echt nageleefd; ´s middags was een pop gemaakt met wat oude kleren en stro, en ´s nachts om 12 uur mbv terpentine in brand gestoken. Vervolgens nog naar een optreden van de lokale rockband gaan kijken, na eerst op verschillende andere lege dan wel rare plekken te zijn geweest. Wel leuk om een keer mee te maken, maar op zijn Nederlands is toch ook wel iets beter - we misten de oliebollen ;)

12 uur: burn!

De volgende dag niet al te veel meer uitgevoerd, alleen nog even naar het stuk grond gelopen waar Vilzeth en Susan hun nieuwe hostel willen gaan maken; nu nog een stukje kale grond, maar over een tijdje staan er als het goed is allemaal kleine lodges met in het midden plaats voor een kampvuur e.d. Wordt vast erg mooi!

De dag daarna gingen we met drie van de vrijwilligers, de twee Peruanen en Vilzeth, Susan en hun kinderen naar het huis van de ouders van Vilzeth; in een mooie vallei (Sarauz): hier en daar een huisje maar verder ongerepte natuur tussen de bergen. Achter het huis stonden verschillende fruitbomen; limoenen, sinaasappels, bananen en avocados. De limoenen en sinaasappels waren net rijp en smaakten echt super! ´s Middags hebben we een flinke wandeling gemaakt met de bedoeling om een grote waterval te bereiken die we vanuit de verte konden zien. Na 5 uur bleek dat dit onmogelijk was - zelfs met behulp van een lokale ´gids´ incl. zijn machete, moesten we de aftocht blazen. Toch een mooie wandeltocht uiteindelijk, ook zonder wandelschoenen... (gelukkig hebben we de foto´s nog). De dag werd afgesloten met een kampvuur en lekkere barbeque, met broodjes, gebakken bananen en versgezette mate (kruidenthee).

De volgende dag liepen we na het ontbijt naar de warmwaterbronnen in de buurt: een mooi, lauwwarm, modderig zwembad, maar na al het gewandel wel meer dan welkom. Na het zwemmen nog erg verse kip gegeten en met een busje terug naar Celendín gegaan. ´s Avonds alvast een buskaartje gekocht naar Chachapoyas voor de dag erna.

Daar kwamen we gisteravond rond 12 uur aan, na een prachtige maar vooral ook slingerige en hobbelige tocht door de bergen (wat een afgronden heb je hier soms, en af en toe maar op één meter afstand!)

Vandaag hebben we tours geboekt voor de resterende twee dagen hier in Chachapoyas: morgen naar de op-2-na-hoogste waterval van de wereld; 771 meter. Overmorgen gaan we naar de ruines van Kuélap, waar vroeger de Chachapoya-stam woonde. Hoewel niet veel bezocht, schijnt dit na Machu Picchu een van de mooiste ruines van Peru te zijn.

Maandagavond nemen we de nachtbus richting de kust: next up is Trujillo. Daar willen we oa. nog onze surfkunsten laten zien en nieuwe wandelschoenen voor Peter op de kop te tikken (in Chachapoyas is de grootste maat 43..)

Na Trujillo gaan we naar Lima, om daar onder andere een nieuw paspoort te regelen. Vervolgens gaan we langzaam richting Cuzco, om vanuit daar de befaamde 4-daagse Inca Trail te lopen om te eindigen bij Machu Picchu. Wat de plannen daarna zijn weet nog niemand (incl. onszelf) maar het heeft in ieder geval iets te maken met het Amazonegebied, Nazca, Ica, Arequipa, raften en het titicaca-meer. In welke volgorde weten we nog niet..

Zo, we hopen dat jullie ook allemaal een fijne jaarwisseling hebben gehad en wensen iedereen het beste voor 2008!

Saludes vanuit Peru,

Peter en Loes

Geen camera, wandelschoenen en/of paspoort...

2007-12-29T03:01:00.000+01:00

¡Hola todos!

Het is alweer een tijdje geleden dat we een berichtje hebben gepost, maar we zijn (voor het eerst deze reis eigenlijk) tegen een aantal problemen aangelopen. Daar later meer over, we zullen eerst vertellen over de rest van Vilcabamba, Kerst in Cuenca en ons eerste stukje Peru. (foto´s zijn hier te vinden)

Nadat we in Vilcabamba voor de tweede keer van hostel gewisseld waren, besloten we dat we een goede keuze hadden gemaakt. Zoals sommigen al zeiden - we waren toen even geen echte backpackers, met ons zwembad, jacuzzi (met tv en dvd´s), turks stoombad en sauna.

Chillen in het bubbelbubbelbubbelbad

De eerste dag dat we daar aankwamen hebben we vooral van deze faciliteiten gebruik gemaakt, niet zoveel verder. De dag daarna hebben we een paardrijtocht van 4 uur gemaakt, door de supermooie omgeving rond Vilcabamba; 2 uur naar een waterval toe, en via een andere weg terug. We waren samen met een Zwitsers koppel en een gids (die dit keer wél ook een eigen paard had :). Na 4 uur en verschillende gallopeersessies was onze kont wel toe aan een turks stoombad (hmm.) ´s Avonds verschillende mojito´s genuttigd en wat gaan eten met een Nederlands-Peruaans koppel.

Paardrijden door de Andes

De dag daarna hebben we een fullbody-massage genomen ($10) en rond een uur of 12 vertrokken naar Loja, om daar alvast wat kerstcadeautjes te kopen.
De 23e werden we uitgenodigd door de familie van onze vriend Moises uit Quito om ´s avonds wat met hun te eten. Vervolgens zijn we nog naar de zondagavondmis gegaan in de cathedraal. We hebben zelfs nog een Cuenca-tour-by-night gedaan met de nichtjes/zus van Moises. De 24e hebben we uitgebreid gelunched en gekerstdineerd met dezelfde familie, inclusief echte pabo (kalkoen). Na het eten kwam natuurlijk de karaoke tevoorschijn... joepie! We hebben een show van onze zangkunsten op meesterlijke wijze weten te ontwijken :)
Om twaalf uur op kerstavond is het hier eigenlijk net nieuwjaar: kussen, toosten met champagne en zelfs een beetje vuurwerk.

Op eerste (en blijkbaar enigste) kerstdag zijn we met Loes´ gastgezin uit Quito naar Parque Nacional Cajas gegaan, waarna we (alweer) uitgenodigd werden voor een lunch met de familie. Het was natuurlijk wel leuk om kerst te vieren met mensen die je kent, maar we misten de gezelligheid en familie van thuis. Hierna hebben we natuurlijk even naar huis gebeld om iedereen een fijne kerst te wensen - thuis hadden ze het kerstmaal allang op. ´s Avonds zijn we nog even langsgegaan bij Nellie Haassen - jaja, een echte Nederlandse (die tegenwoordig in Cuenca woont). Zij had samen met haar man een manier ontwikkeld om zelf gevulde chocolaatjes te maken, lekker voor Peter :P

Rond een uur of 11 waren we terug in ons hostel. Peter bleef in het hostel terwijl Loes nog even met Moises wat ging drinken. Toen ze terugkwamen bij het hostel met de auto maakte Loes de poort van het hostel open- dit duurde helaas iets te lang omdat de sleutel niet werkte. Opeens kwamen er 2 jongens op ze af, waarvan er één zijn hand onder zijn vest verborg. Ze eisten al onze waardevolle spullen. Loes heeft meteen haar camera gegeven (het geheugenkaartje met foto´s mocht ze er wel uithalen) en al haar contant geld. Eén van de overvallers begon zelfs haar ring van haar vinger te trekken. Verder is Moises niks kwijtgeraakt - gelukkig hebben ze zijn autosleutels niet gevonden.
Natuurlijk zijn we super geschrokken van dit voorval - wie weet wat er had kunnen gebeuren - vooral erna zit de schrik er flink in. We weten niet of ze echt een wapen bij zich hadden, maar toch is het echt eng in zo´n situatie (ze kunnen trouwens sowieso hun vuisten nog gebruiken). Het is nu (voor Loes iig) wel (nog) eng(er) om over straat te lopen - zeker ´s avonds. De volgende ochtend zijn we gelijk naar het politiebureau gegaan om aangifte te doen. Ze kunnen er verder niks aan doen, maar deze verklaring heb je nodig voor de verzekering.

Met oud-en-nieuw hebben we met Susan, een Nederlandse vrouw waarmee we emailcontact hebben gehad, afgesproken om in Celendín te zijn, een dorpje in het noorden van Peru. Vanuit Cuenca namen we de bus naar Machala, vanwaaruit we de grens over zijn gestoken naar Peru. We kwamen terecht in Tumbes, net over de grens. Omdat het pas 17.00 was wilden we nog een stukje verder reizen naar het zuiden. Om niet al te laat aan te komen, wilden we graag direct een bus hebben die naar Piura ging (het lukte uiteindelijk om om 19.00 te vertrekken). Rond half 1 ´s nachts kwamen we aan, en doordat de bus een beetje vol zat, duurde het even voordat we uit konden stappen. Toen we naar buiten kwamen, stond de bushulp (die je bagage onderin de bus stopt en je kaartje controleert etc.) al klaar met onze tassen, wat normaal niet zo is. We namen gelijk een taxi naar hostal ´Aruba´ (vies, harig maar wel goedkoop). Daar kwam Peter erachter dat zijn wandelschoenen, die normaalgesproken aan de zijkanten van z´n rugzak zaten gegespt, er vanaf waren gejat. We hopen dat de bushulp blij is met Nordic Walking schoenen maatje 45 - ze waren bovendien erg mooi! Intussen doet Peter geen spullen meer aan de buitenkant van zijn tas, en gaan we onze raincover meer gebruiken tijdens busritten.

De volgende dag namen we om 10.45 de bus naar Chiclayo, het leek allemaal vloeiend te gaan, totdat Peter er na een half uur achter kwam dat zijn paspoort kwijt was. Natuurlijk eerst gestresst alle bagage goed doorzocht, maar hij was (en is) er echt niet. In het midden van de woestijn zijn we uitgestapt en de eerstvolgende bus terug naar Piura gepakt. Eerst hebben we goed in hostel Aruba gekeken, maar daar was ie niet. De laatste keer dat Peter zijn paspoort heeft gezien was in de avondbus tussen Tumbes en Piura (om de eerste mooie stempels te aanschouwen). We dachten dus dat het paspoort (met daarbij een traveler´s cheque van $50) nog in die bus lag, en uit zijn zak is gevallen oid. De rest van de dag hebben we gespendeerd met het zoeken van de desbetreffende bus - eerst naar het adres op het buskaartje, vandaaruit doorverwezen naar een ander dorp (Sullana), daar 2 uur op een mototaxi rondgecrosst (ohja, inclusief al onze bagage.. relaxt), aan mensen gevraagd, gebeld, bussen doorzocht enz. enz. Helaas hebben we de goede bus niet kunnen vinden, en op het laatst spraken we de eigenaar van buscooperación ´Estrallita II´, die zei dat onze bus waarschijnlijk zijn buskaartjes gebruikte - fijn. Vervolgens met de mototaxi naar de politie gegaan om een verklaring te krijgen, die oa. nodig is om je te identificeren en om een nieuw paspoort aan te kunnen vragen (ze hadden bij de politie een heel hip typapparaat; een typmachine). Moe en onvoldaan teruggekeerd naar Piura, wederom in hostel Aruba. Toen even wat gegeten en op internet nagekeken wat we moeten doen, en welke nummers we moesten bellen.

´s Ochtends (vanmorgen) lukte het eerst niet om de juiste persoon van de Nederlandse ambassade in Lima aan de lijn te krijgen (het is sowieso lastiger op vrijdag, dan kun je namelijk alleen tussen 8.30 en 9.00 bellen..), maar gelukkig lukte het uiteindelijk toch. Het was een erg aardige en behulpzame vrouw, en ze vertelde dat we onze reis voorlopig gewoon voort kunnen zetten zoals we dat anders zouden doen. Tegen de tijd dat we in Lima komen, moeten we bij de ambassade langs om een noodpaspoort aan te vragen (kost 190 Sol [€40] en vier dagen). Daarna moeten we langs bij migraciones om een nieuw visum aan te vragen. Uiteindelijk wat meer tijd dan we in Lima hadden gepland, maar gelukkig wordt ons reisplan nu niet helemaal door de war geschopt. Nadat we gerust gesteld waren, hebben we (weer) de bus genomen naar Chiclayo. Een rit door een kaal stuk woestijn die we nu wat beter konden bekijken - best wel mooi met allemaal fata morgana´s enzo. Helaas hebben we geen foto´s voor jullie kunnen nemen (zie bovenstaande redenen).

Vandaag hebben we in Chiclayo een zoektocht gestart naar een nieuwe camera voor Loes. Met de taxichauffeur eerst een goed hostel gevonden, en aan hem gevraagd of hij misschien een goede plaats wist waar we een goedkope camera konden vinden. Mercado negro was geen probleem, daar is onze camera immers ook nu ;) Hij kende inderdaad iemand, die ons een stuk of 3 of 4 camera´s liet zien (we zaten overigens wel in de taxi, zijn niet zelf over die markt gaan wandelen - schijnbaar is het redelijk gevaarlijk). Geen van alle beviel 100%, dus gingen we naar gewone witte markten om verder te zoeken. Uiteindelijk is dit gelukt, en het is... jawel... dezelfde camera! (alleen dan in het Engels of Spaans, want Nederlandsch kent ie niet). Met uiterste voorzichtigheid hebben we het geld (800 Sol) in etappes naar de winkel gesluisd en voorlopig blijven we ook nog even extra voorzichtig. Meer pech is namelijk niet echt gewenst.
Verder vanavond voor het eerst Chifa geprobeerd; Zuid-Amerikaans Chinees eten - lekker!

We zijn nu weer wat gerustgesteld en morgen proberen we Celendín te bereiken, via Cajamarca. Het volgende berichtje is hopelijk wat positiever, met onze bevindingen van de rest van Noord Peru.

Verder willen we iedereen natuurlijk een goed, gezond en veilig ( ;-) nieuwjaar wensen!

Veel liefs,
Peter en Loes

Surfen en chillen in een bubbelbubbelbubbelbad

2007-12-19T21:57:00.001+01:00

Hola amigos!!

Vandaag eindelijk weer een berichtje uit Ecuador; ditmaal uit Vilcabamba in het zuiden van het land. Inmiddels zijn we al volleerd surfdude/surfchick... maar niet heus. In Montañita hebben we een twee uur durende surfles genomen van Henry (dit was één van de intelligentere surfdudes aanwezig, hij had namelijk zijn eigen naam op zijn buik getatoeëerd). Na deze eerste les zei Henry dat het vooral heel veel oefenen was. We kwamen er met vallen en opstaan achter dat surfen heel leuk kan zijn, maar ook erg vermoeiend en soms pijnlijk. Na een dag of vijf hadden we het wel een beetje te pakken - af en toe konden we recht op blijven staan, en dat gaf echt een supergoed gevoel!
We zaten in hostal ´Juancho´, waar schorpioenen over de muur lopen maar waar het wel erg gezellig was. Een ander pluspunt was dat ze een keukentje, een tv-hoek met allemaal illegale dvd´s en een barretje hadden. De cocktails die Jorge (spreek uit: gorchel) brouwde waren niet zo´n supergroot succes, maar ach - ze kostten maar een euro (WAT?? ÉÉN EURO?!)
We hebben in onze tijd in Ecuador nog nooit zoveel gringo´s en surferdudes bij elkaar gezien. Aan de ene kant was dat wel leuk - er waren veel leuke restaurantjes en je ontmoette gauw mensen, maar aan de andere kant was de sfeer wel heel anders dan in de rest van Ecuador. De algehele sfeer was nogal bob marley achtig - veel rastaharen, tatoeages en relaxte muziek. We hebben er ook een sinterklaas / kerstcadeautje voor onszelf gekocht: een custom-made zwembroek mét bloemen.

Na 5 nachten hadden we Montañita wel weer gezien en besloten we door te gaan naar de grootste stad van Ecuador - Guayaquil. Dit is een hele moderne, drukke, benauwde en luidruchtige stad. Er is, behalve de Malecon 2000 (hippe 2,5 km lange boulevard langs de rivier), winkelstraat 9 de Octubre en Parque Bolivar (waar je in plaats van duiven en eenden leguanen kunt voeren, best koel, maar iets minder als ze in je vingers bijten) niet super veel te zien. Het is gewoon een hele grote stad met veel mensen en bedrijven bij elkaar. De 2e ochtend zijn we dus weer vertrokken, deze keer naar Vilcabamba (10 of 11 uur in de bus).
Vilcabamba is een plaatsje waar mensen komen om te relaxen - er zijn hier veel mooie hostels en ook iets minder mooie. Vanmorgen zijn we namelijk (na een harige douche en koken nadat we zelf 2 cm vet uit de koekenpan moesten schrapen) al verkast naar een ander hostel. Hier ziet het er allemaal wat beter uit, maar toch gaan we morgen nóg een keer verhuizen :P We kwamen vandaag namelijk langs een hostel (onderweg naar de book-exchange-winkel) waar ze een zwembad, sauna, bar, turks stoombad, bubbelbad incl. tv, een videotheek, gratis internet en een ontbijt hebben. In plaats van $5 wat we nu per persoon per nacht betalen voor een kamer met gedeelde badkamer, moeten we dan $8 pppn. betalen - goed te doen dus. We hadden in Puerto Lopez al van andere mensen gehoord dat zij in dit hostel zaten en van Jorge kregen we ook al een foldertje.
Voor het eerst sinds dagen / weken zien we nu wat regen.. verder is hier het weer prima, door de hoge ligging in de bergen en vlakbij de oriënte (jungle).

We gaan een poging wagen om hier nog een paar dagen te blijven (oeh dat wordt moeilijk), totdat we voor Kerstmis naar Cuenca (ietsje naar het noorden) gaan.
Morgen zullen we wat foto´s proberen te uploaden.

Hasta luego y feliz navidad alvast!
Peter en Loes

Cotopaxi, bountystrand en (wederom) lopende chocola

2007-12-10T19:58:00.001+01:00

--- filmpje van de Cotopaxi beklimming ---

Hoi allemaal!

Weer even een berichtje vanuit Puerto Lopez. We hebben de afgelopen dagen weer veel ondernomen; we hebben de Cotopaxi beklommen, zijn naar het Quilotoa-kratermeer gegaan, zijn weer terug naar de kust gegaan voor Isla de la Plata en Bountystrand ´Los Frailes´. Het uploaden van de foto´s gaf, alweer, problemen, dus dat proberen we vanuit onze volgende bestemming (Montañita) te doen.

De Cotopaxi was heel zwaar, door de hoogte en de koude, ijle lucht. We waren ook nog eens niet geacclimatiseerd doordat we rechtstreeks vanuit Manta (zeeniveau) kwamen. We begonnen dan ook net íets te enthousiast aan onze wandeling vanuit de parkeerplaats op 4500m naar de refugio op 4800m. Na 10 meter begon Peter te wankelen en speelde het vaccinatiedrama wederom af. Gelukkig had Vinicio, de gids, gezorgd voor een lunch met een stuk chocola erbij. Dit hielp goed, en daarna begonnen we wat rustiger aan - telkens om de 20 meter weer even pauzeren. We hebben ongeveer een uur over de 300m gedaan, en we waren blij dat we hadden besloten niet helemaal naar de top te gaan - damn, echt zwaar. Daarna hebben we een rondje om een laguna gelopen, in hetzelfde nationaal park als waar de vulkaan staat. Vervolgens nog naar de lama van Vinicio gaan kijken. Hij heette Carlitos en was behoorlijk heet (Carlitos probeerde Vinicio te berijden). Hier kun je een filmpje zien van tijdens onze beklimming.

De dag erna (5 december..) gingen we naar Quilotoa, een mooi kratermeer, dat door de sulfaat helemaal groen is. We zijn eerst naar beneden geklauterd en werden door paarden terug naar boven gedragen. Hoe ze dat voor elkaar kregen was ons een raadsel, want de weg was echt heel stijl en stenerig. Peters paard heette ´chocolate´ en was geen paard maar een muilezel. Verder die dag geen zwarte pieten gezien (wel veel bruine).

Donderdagochtend vertrokken we uit ons hostal in Latacunga (toen kwamen we er ook achter dat het ontbijt niet bij de prijs inbegrepen was, en dat we dus elke dag voor $4 broodjes en gebakken eieren zaten te eten :P nouja, het was wel lekker). Ons plan was om die dag in één keer naar Puerto Lopez te gaan, maar toen we ´s avonds rond een uur of 9 in Jipijapa aankwamen bleek dat er die dag geen bussen meer gingen naar Pto. Lopez. We kunnen dus, als een van de weinige mensen op de wereld, zeggen dat we een nachtje in Jipijapa hebben geslapen. Jippie.

De volgende ochtend kwamen we erachter dat Jipijapa echt een stom dorp is, ze hebben niet eens een bakker (of we konden hem niet vinden). Gauw de bus naar Puerto Lopez gepakt en daar mbv de Lonely Planet echt een superleuk hostal gevonden: sol inn. Hier is een soort zitruimte met stoelen, banken en hangmatten en zelfs een klein keukentje waar je kunt koken (nogal abnormaal maar wel erg relaxt). Ze hebben bovendien warm water, wat erg zeldzaam is aan de kust.
Er zijn ook veel andere reizigers aanwezig in het hostal wat wel gezellig is om de tijd mee door te brengen. Zo hebben we zaterdag met een aantal mensen van het hostal een tour gedaan naar Isla de la Plata. Dit is een klein eiland op ongeveer 44km afstand van de kust, dat zijn naam te danken heeft aan alle vogelpoep op het eiland. Iemand vond de witachtige gloed in de volle maan lijken op zilver.. riiight.

Bij aankomst op het eiland kwam er een hele zwerm schildpadden op ons afgezwommen - die dachten dat schildpadden banaan eten. Erg veel blue footed boobies gespot, dikke meeuwachtige vogels met blauwe voeten. Ze zaten in het broedseizoen, dus dat was erg mooi om te zien. Normaalgesproken kun je ook zeehonden en walvissen zien (juni-oktober) maar nu dus even niet. Met de groep en een gids hebben we een 3-uur-durende wandeling over het eiland gemaakt, en vervolgens nog een uurtje gesnorkeld. Supermooie dingen onderwater gezien; kleurige vissen, roggen, zee-egels en inktvissen. De weg terug was ook wel leuk, door een iets heftigere zee werd Loes zeeziek en heeft ze even eigenhandig de vissen gevoerd.

SuperPeet breekt een stuk steen - of niet?

Gisteren zijn we naar Los Frailes gegaan - op de fiets. Men zegt dat dit het mooiste strand van Ecuador is, en toegegeven, het was een erg mooi strand. Hele hoge golven die vlakbij het strand pas breken en die je helemaal meeslepen over het zand. Fijn. We waren samen met twee Zwitserse meisjes van het hostal waarmee we in den avonde ook nog wat mee zijn gaan eten (scampi-spaghetti, een aanrader!) en drinken. Met het happy hour ($1 per cocktail) en jenga was het erg gezellig. Helaas had Peter zijn bolletje niet goed ingesmeerd, waardoor hij nu 4e graads brandwonden op zijn hoofd heeft.

Vandaag hebben we gepland om gezond te doen - broccoli en vis op Hollandsche weijsch. We hebben een beetje een chronisch groente tekort (CGT) opgebouwd, want Ecuadorianen eten nogal weinig groente en veel aardappel, rijst, banaan en kip.
Loes is verder nog de hele ochtend aan het huilen geweest doordat ze zonnebrandcreme in haar oog kreeg. Dat is dus de reden waarom er ´vermijd oogcontact´ op het flesje staat.

Morgenochtend dus door naar Montañita, waar we willen proberen surflessen te nemen. We hopen dat iedereen een fijne Sinterklaas heeft gehad, en laat nog maar wat berichtjes achter op het gastenboek - dat vinden we erg leuk om te lezen!

Groetjes,
Peter en Loes

Surfdudes, cocktails en strand

2007-12-03T20:01:00.000+01:00

¡Hola todos!

We hebben besloten dat het misschien handiger is om regelmatig een berichtje op de site te zetten, in plaats van eens in de twee weken een hele dag uit te trekken voor een update. Vandaar dat we nu weer iets laten weten (snel he?) vanuit Latacunga dit keer.

Na Atacames, waar we twee nachten hebben doorgebracht en vrij weinig hebben uitgevoerd (behalve op het strand gehangen en sapjes gedronken :p), besloten we om verder naar het zuiden te reizen. In de hele kust hebben ze trouwens een probleem met wisselgeld en voorraad in de restaurants; we hebben een stuk of 4 of 5 keer gehad dat er gewoon geen wisselgeld was - waar al het kleingeld heen is is voor iedereen een raadsel. Zo hadden we bijvoorbeeld de laatste ochtend in Atacames ontbeten voor $2 pp. Nadat we probeerden te betalen met $5 duurde het nog een half uur voordat eindelijk het zoontje van de baas ergens was gaan wisselen en we onze dollar ontvingen.. Ook het regelmatig de winkel uitrennen om nog een laatste ingrediënt voor het eten te kopen is de mensen niet vreemd. In ieder geval weet je dan wél zeker dat de broodjes vers zijn ;). De mensen in het kustgebied zijn ook wat lastiger te verstaan dan bijvoorbeeld Quiteños - mensen uit Quito. Ze slikken bepaalde letters in, bijvoorbeeld de s, en het gaat ook sowieso allemaal wat sneller.
Na Atacames wilden we doorreizen naar Canoa, volgens de Lonely Planet een layed back surfing village. Onderweg kwamen we in de bus nog een buitenlander tegen (die waren nl. best schaars). Ze bleek Nienke te heten en ze kwam uit Rotterdam (voor de ingewijden; ze was ook lid van studentenvereniging RSG). Het was erg prettig om mét iemand te reizen, vooral ook omdat ze ook Nederlands praatte. Ze ging naar Canoa omdat ze daar had afgesproken met haar Ecuadoriaanse vriend waarmee ze een aantal dagen langs de kust naar het zuiden ging reizen. In Canoa is (ook) niet heel erg veel te doen, er waren wel veel surfers maar de mogelijkheid om het zelf te leren was niet al te groot. Het weer was bovendien ook niet heel fijn, de hele dag bewolking en veel wind. Wel zijn we vrijdagavond met Nienke en Rolando (haar vriend) het nachtleven van Canoa gaan verkennen. Onvoorstelbaar dat er zoveel jongeren in dat gat wonen, maar wel gezellig en ze hadden lekkere cocktails.

Het plan was om daarna een of twee dagen door te brengen in Manta en Portoviejo, twee iets grotere steden in het kustgebied. Toen we daar aankwamen bleek dat het toch een beetje teleurstellende steden waren - erg grauw, vies en vervuild. Bovendien voelden we ons daar ook niet 100% veilig, dus zijn we de dag erna gelijk weer doorgereisd naar de plek waar we nu zijn (en waar we ook al eerder zijn geweest met het fiesta de la mama negra). Van Portoviejo hebben we alleen wat gezien vanuit de bus (ohja én niet te vergeten de busterminal!) Op busterminals gaat het ongeveer zo: Zodra je 2 tenen uit de bus hebt, komt er een kudde buschauffeurs op je af gestormd, met de vraag of je soms naar die en die plaats wil. En als je niet naar die plaats moet, dan is het meestal tóch ook mogelijk om via die plaats op de plaats van bestemming te komen.. erg handig dus. Zodra je eindelijk in de (hopelijk) goede bus zit, duurt het meestal nog 20-30 minuten voordat je de stad uit bent; de bus gaat eerst nog langs plekken waar andere mensen in willen stappen en wordt altijd ook opgehouden door verkopers. Vaak wordt er bijvoorbeeld pan de yuca (yucabrood), mango verde (stukjes hartige mango met zout), ¡¡aguacolagua!! (water, cola, water, resp.) en onherkenbaar vlees verkocht. Af en toe komt er ook een sieradenverkoper met zonnebrillen of kerstslingers langs. Wel een leuke afleiding, vooral als je een lange bustrip voor de boeg hebt. De buschauffeurs zelf gaan ook vrij creatief om met de verkeersregels, als die er überhaupt zijn. Andere bussen en vrachtwagens inhalen op bergweggetjes met 80 km/h is geen uitzondering. De standaarduitrusting van een bus is trouwens ook wat apart: veel nepbont om spiegels, omagordijntjes met gouden kwasten eraan, tweety-stickers en Jesusteksten op het raam. Vaak zitten er ook nog mooie vlammen op de zijkanten van de bus - á la Pimp my Ride.

Morgen hebben een trip gepland om een gedeelte van de Cotopaxi vulkaan te bedwingen - dan kan Peter eindelijk zijn lamawollen muts uitproberen (nee ik heb hem indd niet opgehad op het strand). De dag daarna, woensdag, gaan we geen Sinterklaas vieren - dat schijnen ze hier niet te doen(?). Wel gaan we naar de Quilotoa krater, een groot meer dat is ontstaan in een vulkaankrater. We hebben van verschillende mensen gehoord dat dat echt de moeite waard is.
Donderdag of vrijdag gaan we weer richting de kust, uitrusten van onze bergwandelingen. Deze keer maar niet meer naar Manta of Portoviejo, en wat meer naar het zuiden. We willen in ieder geval naar Puerto Lopez en Isla de la Plata (zgn. poor man´s Galapagos) om daar te snorkelen en blue footed boobies te zien. Daarna willen we wat zuidelijker proberen te surfen, waarschijnlijk in Montañita. Verder proberen we met Kerstmis in Cuenca te zijn om daar de familie Neira uit Quito te ontmoeten.

Hopelijk binnenkort weer een update vanuit de andere kant van de wereld.

veel liefs,
Peter en Loes

Kolibries, strand en batidos

2007-11-29T01:39:00.000+01:00

-----
edit: het uploaden van de foto´s is inmiddels gelukt (we zijn nu in Canoa)
-----

Hoi allemaal,

Eventjes kort een berichtje van ons vanuit Atacames, een klein dorpje aan het strand. Het uploaden van de foto´s wil nog niet lukken, en ook hier hebben we het weer eens getroffen met onze pc. Nou ja, andere keer dan maar.

Dit weekend zijn we dus naar Baños gegaan, samen met Moises (een nieuwe vriend uit Quito). Na de 3 uur durende autorit over bergweggetjes en met de sportieve rijstijl van Moises kwamen we aan in Baños. Onderweg kwamen we een hele boerderij tegen in de achterbak van andere auto´s: koeien, varkens en paarden. Baños is een badplaatsje ten zuiden van Quito, waar de warme thermaalbaden te vergelijken zijn met die van Arcen. Het enige verschil is dat ze verwarmd worden door een actieve vulkaan. Verder ligt het erg mooi tussen hoge bergen met cloud forest. We hebben eerst quads gehuurd en daar de omgeving mee verkend (Peter had uiteraard weer een quad die 2km/h langzamer ging dan de andere.. bout). Daarna naar de ´Bailon del Diablo´ gegaan, een supergrote waterval die met groot geweld naar beneden stort; indrukwekkend.

Zondag hebben we onze rugzakken ingepakt voor datgene waar we hiernaartoe zijn gekomen: reizen. Het was natuurlijk erg jammer om afscheid te nemen van de nieuwe vrienden en familie die we hier hebben leren kennen, maar we hebben afgesproken om met kerstmis te proberen in Cuenca iets af te spreken. Om 5 uur ging de bus naar Mindo, we vermoeden dat dit staat voor MiniDorp; er was welgeteld één straat, maar dat was ook wel weer het charmante ervan; een heel verschil met de drukte op straat in Quito. In Mindo hebben we een leuk hostelletje gevonden waar we 2 nachten hebben doorgebracht. In de wilde tuin stonden bananen- en palmbomen en er waren veel vogels te zien (exotische dan wel kippen en eenden). Ook was er een balkonnetje met 2 hangmatten om lekker in uit te rusten.
De ochtenden begonnen met een lekker ontbijtje van vruchtensalade, broodjes en gebakken eieren. In Mindo hebben we oa. een vlindertuin gezien (met echt húge vlinders die uit je hand eten) - het is even wachten op de foto´s. Verder hebben we ook getracht paard te rijden (vooral Peter heeft nog pijn aan zijn zak). Verder nog gezwommen in een ijskoud riviertje en kolibries gezien. Al met al was Mindo een erg relaxt plaatsje, maar doordeweeks is er vrij weinig te doen.

Momenteel zijn we in Atacames, een klein dorpje ten zuiden van Esmeraldas (noordkust van Ecuador). Hier is eigenlijk ook vrij weinig te doen, behalve exotische drankjes drinken in waikiki hutjes aan het strand - gelukkig prima vol te houden. In Atacames merken we wel dat ze minder gewend zijn aan blonde (sexy) mensen zoals wij - veel gesis, gefluit en vooral gestaar. Ze hebben hier ook erg mooie taxi´s; een soort bakfietsen met motor, en als we daarin zitten voelen we ons net een tentoonstelling.
Morgen vertrekken we weer uit Atacames om verder naar het zuiden te reizen; het plaatsje Canoa is up next. De reis ernaartoe zal een beetje ongemakkelijk worden, want er gaan geen rechtstreekse bussen vanuit Esmeraldas. Waarschijnlijk zullen we 2x over moeten stappen (met onze übermochillas van 15kg) om in Canoa terecht te komen..

We zullen proberen de foto´s zou gauw mogelijk online te krijgen, maar tot nu toe werkt de technologie van Ecuador ons nog een beetje tegen. We hebben nog geen smsjes ontvangen en we denken dat versturen helaas ook niet werkt, jammer!

groetjes,
Loes en Peter

ps. We hebben nog niks in onze schoen gehad, ondanks alle negerts hier!

La Casita, lopende chocola en afscheid van Quito

2007-11-18T23:41:00.000+01:00

Hoi allemaal!

Sorry dat we jullie zo lang hebben laten wachten op ons tweede bericht uit Quito. Het is moeilijk om er samen echt voor te gaan zitten om een berichtje te typen. Gelukkig zitten we nu in een internetcafé achter ´s werelds langzaamste computer.
We hebben veel te vertellen over de afgelopen 2-3 weken, en we zullen het globale idee opschrijven. Het word wel een lang verhaal, dus r3stecp als je het helemaal leest :)

Loes zit nu dus in een nieuw gastgezin, dat in hetzelfde gebouw woont maar dan op de 4e verdieping. Handig dus. De familie Neira bestaat uit moeder Martha (bloemiste) en vader Marcelo (electric engineer, met heel veel certificaten aan de muur). Ze hebben 2 kinderen: Felipe die momenteel in Costa Rica zit, en Dunia, een meisje van 24 die werkt als basisschooljuf. Op Loes d'r kamer is een tweepersoonsbed aanwezig, dus lekker slapen gaat prima.
Maandag, de eerste dag in Loes´ nieuwe gezin, heeft ze vieze koekjes gebakken met Martha. Het heerlijk-ogende-resultaat is ook te zien bij de foto's.

Dindag na school zijn we naar La Casita gegaan, een vrijwilligersproject in het noorden van Quito, drie kwartier reizen. La Casita is een project dat de kinderen van de mensen die op de markt werken opvangt buiten school, zodat ze hulp krijgen met huiswerk of kunnen spelen. We vonden het project pas 2 dagen voor vertrek, dus we zijn er eigenlijk op de bonnefooi heen gegaan (ook direct contact met de leidster lukte niet helemaal ivm een verkeerd doorgegeven telefoonnummer). Net toen we uit de bus stapten, liep er toevallig een hele groep kinderen met één blonde kop er tussen. Dat was dus Inge, een van de vrijwilligers. We werden gelijk goed ontvangen door de kinderen: kussen, knuffels, enz. We zijn even meegelopen om de kinderen terug te brengen naar de markt, die trouwens niet de allerschoonste is... Koeienhoofden, -tongen en -ingewanden... Jummie.
Vervolgens heeft Inge ons La Casita (´het huisje´) laten zien. Het is kleurig ingericht, met veel spelletjes en knutselmateriaal. Als de kinderen komen, rond een uur of 2 ´s middags, worden degenen die huiswerk hebben geholpen door Irma en Junior, de Ecuadoriaanse krachten. Het is de bedoeling dat de Nederlandse vrijwilligers de rest van de kinderen bezig houden met spelletjes of andere activiteiten. Omdat Melanie, de oprichtster van dit project (en ook nog een paar andere) er die dag niet was, besloten we om donderdag nog een keer terug te komen om nog wat dingen met haar te bespreken.
Woensdag zijn we met school naar ´Museo Amazonas´ gegaan, alwaar ze onder andere schitterende ´shrunken heads´ en opgezette condors hadden. Het museum ging eigenlijk over de indiaanse stammen die hier in ecuador wonen of woonden. Een beetje lullig wel dat ze 2x zoveel entree vroegen voor buitenlanders :/ (alsof we er buitenlands uitzien enzo..)
Die avond zijn we nog even met Florian, de Duitse huisgenoot van Peter, wat gaan drinken in Papayanet, waar Loes een hele vieze cocktail had (zoute margarita :r). Florian is een beetje een dulke, maar verder wel ok. Op het moment dat we dit schrijven is hij alweer vertrokken uit huize Almeida, hij had nog 2 of 3 weken om de rest van Ecuador te zien en te reizen.

Kinderen van La Casita

Donderdag hebben we dus een middagje meegedraaid in La Casita. We hebben allereerst stoelendans gedaan met de kinderen, lekker Nederlands... Verder hebben we nog memory en twister gespeeld. Daarna nog even met Melanie gepraat, en we hebben toen besloten om de resterende twee weken in Quito 3 dagen per week te komen helpen. Het is namelijk wel een beetje een ingrijpende operatie om naar La Casita te gaan: na school is het snel-snel eten en gauw door naar de bus. Inge gaan we voorlopig niet meer zien omdat ook zij 2 weken door Ecuador gaat reizen met haar vriend. In Plaats van Inge komt Esther een paar weken helpen, maar daar later meer over.

Om ons Spaans te verbeteren (en natuurlijk voor de lol) besloten we (Peter, Loes en Florian) om vrijdag naar de film te gaan. We namen 50 minuten van tevoren een taxi; we dachten dat dat wel genoeg zou zijn. Nou niet dus... We hebben er anderhalf uur over gedaan om bij de bios te komen, en toen was de film uiteraard allang begonnen. Wel hebben we van een paar hele aardige mensen die we niet kenden drie vrijkaartjes gekregen, dus dat was dan wél weer ok. Een uur en een paar biertjes later begon de film dan toch echt: Leones por Corderos (Lions for Lambs). We willen iedereen afraden om naar deze film te gaan (té Amerikaans etc.), maar gelukkig vond Florian hem wel leuk :)
We hebben nu al ongeveer twee weken het plan om met de Teleferico te gaan, een soort grote skilift die je halverwege de Rucu Pichincha brengt, een grote vulkaan waarvandaan je een mooi uitzicht zou hebben over de hele stad. Daarvoor moet het natuurlijk wel een beetje onbewolkt zijn, anders zie je er geen holletje van. Helaas werkte tot nu toe óf het weer, óf de avond van tevoren niet echt mee aan ons plan. Wie weet deze week dus nog een keertje des middages (alhoewel het hier over het algemeen 's middags wel bewolkt is), of níet. Kan ook ;)

--- Er zijn intussen weer 4 dagen verstreken, konden het bericht de vorige keer helaas niet aftypen :) ---

Zaterdag was dus inderdaad ook het plan om naar de Teleferico te gaan, maar omdat het toen heel erg nuvlado (bewolkt/mistig) was, zijn we toen meegegaan met de familie van Loes naar een barbeque geweest (van hun vrienden en familie, allemaal uit Cuenca). Rijden met een Renault Twingo is sowieso al een feest, maar mt een renault twingo over bergweggetjes racen is echt zwaar arelaxt, vooral als het regent en er grote rotsen op de weg liggen. De barbeque was wel leuk, en er was ruim voldoende vleesch aanwezig, we bevonden ons duidelijk in de wat hogere kringen van Ecuador.
Voor de bbq speelden we ook nog een spel, we zaten met zn allen in de kring en moesten een sjaal 2x omknopen en dan gauw doorgeven aan de gene rechts van je. Er waren 2 sjaals in het spel en je was dus de sjaak als je er op 1 moment twee tegelijk had. Uiteindelijk werd Loes de gelukkige, en zij moest als straf een dansje doen, liedje zingen of een mop vertellen - dat laatste dus. Helaas snappen ze hier onze grappen niet helemaal (het is 50kg, geel en zit in de boom, wat zegt het? TSJUILP!), dus het hele gedoe was uiteindelijk behoorlijk ambarrasing :P
Het eten zelf was erg goed te eten, wij hadden allebei een kippenpoot, maar er waren ook mensen die een stuk of 5 stukken vlees tot zich namen (bijvoorbeeld Dora, 120kg, niet geel, zat ook niet in een boom).

Rond een uur of 4 gingen wij, Dunia en 4 neven/nichten weg omdat we naar het concert van Alejandro Sanz gingen (ook wij hadden er nog nooit van gehoord, maar hij is hier in Z-Amerika behoorlijk bekend). De drank die we mee hadden willen nemen naar binnen moest dienen als indrinken, omdat er bij de ingang gefouilleerd werd. Ook al regende het peijpenschteelen en zaten we in de verste hoek van het stadion (we konden vaag een klein figuurtje ontdekken die op het podium stond) was het toch een erg geslaagde avond.
Daarna nog met Dunia, een vriend van haar en zijn broer uitgeweest in de Mariscal (wederom lady's night), wat erg gezellig was. We zijn daar ook ene Juan tegengekomen, die 5 of 6 maanden in Nederland gestudeerd had, waardoor het wel leuk klonk toen hij zei 'dat hai kasj wal lekkr vond' :)
De dag daarna zijn we naar de Mitad del Mundo gegaan, eerst afgesproken om met de lerares van Loes (Nancy) naar de Pululahua krater te gaan, alwaar je een schitterend uitzicht hebt. Vervolgens naar het museum dat wel op de evenaar ligt (we hadden nl. gehoord dat dit een stuk interessanter was dan het momument op het midden van de aarde, dat ook nog eens niet echt op het midden van de aarde ligt.. doh). Hier kregen we een soort rondleiding over oude Indianenculturen in Ecuador, en konden we ook een paar proefjes doen. Zo wordt er bijvoorbeeld gezegd dat het water in een wasbak op het noordelijk halfrond andersom wegspoelt dan op het zuidelijk halfrond, en op de evenaar zou het water recht naar beneden gaan. Dit demonstreerde de gids door de bak 2 meter verderop neer te zetten.. Riiight. Op zich wel geinig om te doen, want het 'officiele' mitad del mundo ding stelt echt niks voor. Alleen een plaats waar je de clichefoto kunt nemen, wat toeristenwinkeltjes e.d. en thats it.

De week daarna van maandag t/m woensdag dus 'echt' begonnen bij La Casita. Gauw eten na school en door naar de bus. Die week hebben we oa. kleurplaten ingekleurd (ole), snoephappen in een grote bak met water (of kwijl), twister, voetbal en maskers maken (dat laatste was een goed idee, hield de kinderen goed bezig zeg maar ;) We merkten wel dat het erg prettig was om met zijn 3en te kunnen werken - als je alle kinderen zelf in toom moet houden ga je echt dood. Esther (die de 3e persoon was de afgelopen 2 weken) was erg blij met onze hulp (haar website).
Je kon wel bij sommige van de kinderen echt merken dat ze weinig aandacht kregen (of veel negatieve). Af en toe heel erg hangerig, antisociaal tov. de andere kinderen etc. Zo was er bijvoorbeeld een meisje dat 's ochtends op haar zusje van 1 jaar moest passen, 's middags ging ze naar school en dan paste haar broertje op de baby. Zij was erg stil tegen de andere kinderen en durfde eigenlijk niks te zeggen of doen, bang voor hun reacties ofzo. Esther vertelde oa. dat Cuenca, Otavalo, Mindo, Mantanita, de Quilotoaloop en Isla de la Plata allemaal mooie plaatsen zijn om heen te gaan (zie Google voor meer informatie).

Peter met Luis, (..) en Dario aan het voetballen

Die week ook de eerste voorzichtige stapjes in de wereld van het salsadansen gezet. Het was erg leuk om te doen - wel erg moeilijk ook trouwens. Vooral als man is het irritant als je de pasjes nog niet helemaal precies kent, omdat je de vrouw allemaal dingen moet laten doen en bedenken welke combinatie van pasjes je allemaal uit gaat voeren. Een filmpje van Peter in salsa-actie is hier te vinden: klik (dit filmpje is van deze gisteren, donderdag 22 nov 07).
Loes had de pech om twee keer een leraar te krijgen die een beetje een vieze vuilak was; vroeg de hele tijd of hij een kusje mocht en daarna of Loes van chocola hield. Loes houdt inderdaad niet van chocola, en ook niet van lopende (hij was bruin :')

Op donderdag (15 nov) zijn we naar Saquisili geweest. Dit is een soort inheemse marktplaats, waar op donderdagochtend een supergrote markt is, op verschillende pleinen - een voor groente en fruit, een voor dieren en een voor souvenirachtige rotzooi :) De heenreis duurt normaalgesproken een uur of anderhalf, maar wij (door een groot ongeluk op de Panamericana snelweg) deden er 3 uur over. Al het verkeer, inclusief bussen en vrachtwagens werd omgeleid via de kleine modderweggetjes eromheen. Deze zijn (uiteraard) lang niet breed genoeg voor twee bussen tegelijk. Resultaat: onze zijspiegel werd erafgereden en iedereen werd boos door de opgelopen vertraging. Aangekomen in Saquisili hadden we de grote dierenmarkt gemist, maar er waren gelukkig nog wel cuys (cavia's), konijntjes, kippen en poezen (zie ook de foto's ;).
Uiteindelijk een erg leuke en geslaagde dag gehad waar we ook wat sinterklaascadeautjes hebben kunnen kopen - of ze op tijd aankomen in NL is de vraag ;).
Op zich wel een leuke anecdote: bij het afdingen van een bepaald voorwerp (de Sint verklapt nog even niet wat) zei ik in plaats van dertien (trece) dus dertig (treinta). Die vrouw helemaal in een deuk en zei gauw 'ok' :P Uiteindelijk toch voor 13 dollar gekocht :)

Het pakketje met vergeten slippers en spullen voor onderweg die mama nog heeft opgestuurd heeft er in totaal een week of 2,5-3 over gedaan om ons te bereiken. Ik denk dat het sneller had gekund, maar de vertraging werd veroorzaakt doordat de hele flat bewoond is door een familie (de familie Almeida). Op het pakje stond ' family Almeida e/p Peter & Loes van Dam'. Men wist dus neit precies naar wie het moest, en iedereen heeft even naar mijn slippers kunnen kijken. Gelukkig maar.
Die week 's avonds nog 'hete bliksem' (rayo caliente) gemaakt voor Peters gastgezin, de volgende dag tijdens de lunch opgegeten en de combinatie van aardappels met appels beviel ze goed :) 's middags met papa, mama en Hanneke gebeld via msn, was ook erg leuk!

Dat weekend op vrijdagavond uitgeweest in Bungalow 6 (leuke club in de mariscal) en zaterdagavond naar een verjaardag van een vriend van een vriend (Moizes) gegaan: Esteban. Die avond speelde Ecuador tegen Paraguay (WK-kwalificaties) en Ecuador verloor met 5-1 :') echt schitterend. Die avond onze salsakunsten in de praktijk kunnen oefenen en gezellig biertjes gedronken. Waarschijnlijk hebben diezelfde biertjes (of waren het de cocktails) ons Teleferico plan geblokkeerd..
Zondagmiddag hebben we geholpen bij een overstroming bij een apartement op verdieping 8, er stond daar ongeveer 3cm bruin water op het parket, we moesten dus een beetje met handdoeken het water opdweilen. Nu maar hopen dat het geen wc-water was en dat de wc overstroomd was door een dikke bruine bolus ofzo.. :o

Deze week had Marcelo - de gastvader van Loes - een larve in zijn arm. Een mug had hem geprikt en had vervolgens eitjes gelegd in zijn vlees.. lekker idee. Het beest hadden ze op sterk water en het zag er niet lekker maar wel groot uit. Jak.

Deze week nog een nieuw meisje uit Belgie op school: Bieke. Erg aardig en we zijn met haar afgelopen woensdag naar de wedstrijd Ecuador - Peru geweest (filmpje). Echt een schitterende ervaring, vooral omdat er 5 goals door Ecuador werden gescoord, waardoor iedereen helemaal uit zijn dak ging.
Donderdag was het afscheid van La Casita, de kinderen en Esther. Dario (een van de kinderen) was ook jarig, dus eerst getracht een verjaardagsfeestje te organiseren, met cakejes enzo. Enige probleem is dat ze hier in de supermarkt geen echt cake hadden, dus werd het crackertjes versieren. De kinderen hadden ook een bedanktbrief voor ons gemaakt. Ook al hebben we niet heeel erg veel gedaan was het toch erg leuk om dit te krijgen :) Leuk!

Alle leraren en studenten van Apu Inty

Gisteravond ook nog met Amanda, Alex en Bieke (andere studenten op dit moment) wat gaan drinken in Papayanet, erg leuk :) Vanavond ook weer even naar de stad en morgen naar Banos (door vulkanen-verhitte baden, bijna even spectaculair als in Arcen).

Aankomende zondag gaan we dus vertrekken uit Quito, de stad die de afgelopen maand ons thuis is geweest. We vonden het echt een te gekke stad, leuke mensen ontmoet en leuke dingen gedaan. Verder kunnen we ons nu al aardig redden met Spaans door de taalschool.

De eerstvolgende bestemming is Mindo, daarna gaan we ws. naar Esmeraldas (aan de kust), vervolgens de Ruta del Sol langs de kust naar het zuiden (oa. Mantanita en Puerto Lopez), daarna weer terug het binnenland in voor Cuenca en misschein de Quilotoa loop. Als het goed is steken we eind december de grens met Peru over om richting Celendin te gaan. Verder gaan onze huidige reisplannen nog niet :)

De (nieuwe) foto's komen gauw, hou onze blog dus in de gaten! (Hopenlijk is het volgende bericht wat sneller dan deze.. ;)

Nogmaals bedankt voor al jullie reacties, we vinden het erg leuk om ze te ontvangen. We hebben nu trouwens ook een mobieltje in Ecuador (overgekocht van het gastgezin van Loes). Het nummer is 09 6000 330 (het landnummer van Ecuador is +593). We weten niet of het mogelijk is om ons te smsen, maar proberen staat natuurlijk vrij :)

Hasta pronto!

Pedro y Luz

Varkens, slangen en travestieten

2007-11-04T20:44:00.000+01:00

Hola chicos!
Hier eindelijk dan ons tweede berichtje vanuit het semi-zonnige Ecuador. Er is veel gebeurd deze week en we hebben hier veel geleerd en gedaan. We hebben het iig erg naar onze zin in Quito. De nieuwe foto's zijn te vinden op onze fotosite. Even een verhaaltje over hoe we ons hebben beziggehouden afgelopen week:

Maandag hebben we, na het typen van ons eerdere berichtje, niet veel meer gedaan; thuis ons huiswerk gemaakt, wat gegeten, gepraat met het gastgezin en daarna op tijd naar bed (we hebben deze week nogal last gehad van onze jetlag). Dinsdag zijn we na school (half 1) en de lunch naar de old town gegaan. Je hebt hier in Quito een heel handig bussysteem; er zijn 3 lijnen die van noord naar zuid lopen. Voor $0,25 kun je het bushokje binnen, en kun je zo ver als je wilt met die lijn. Echt drie of vier keer zo handig en makkelijk als het strippensysteem in Nederland. De old town is het historische deel van de stad, met allemaal kerken en oude gebouwen uit de koloniale tijd (filmpje).
De school organiseert, naast de lessen, ook andere activiteiten. Zo zijn we bijvoorbeeld woensdag de laatste twee uur van onze les naar een markt in Quito geweest, samen met onze leraressen Nancy en Jimena. Hier konden we bij een fruitstalletje voor $2 al het fruit proeven dat ze hadden - echt super leuk! Jammer genoeg hadden we toen geen camera bij ons, dus geen foto's hiervan. Heel veel fruit dat ze hier hebben is slijmerig van binnen met lekkere pitjes erin (zoals passievrucht). Verder ook 4 soorten bananen, bramen, kiwi's, papaya's, ananassen, boomtomaten en ga zo nog maar even door. 's Avonds zijn we samen met Pablo (de 'baas' van de school) en 2 Amerikaanse meisjes van school uitgeweest om Halloween te vieren. Het cerveza (Pilsener van 0,6L) smaakt hier prima, en verder uiteraard ook allerlei cocktails. Helaas konden we die avond niet zo heel lang blijven omdat we toen nog geen sleutel van het huis hadden.
Donderdag hebben we voor het eerst gebeld met het thuisfront, dat is echt prima te doen hier: $0,09 p/min en we hebben er nu een gevonden die maar $0,07 kost! Nog goedkoper dan mobiel in nederland bellen.. Daarna zijn we nog even door de Mariscal gelopen en toen kwam er een Ecuadoriaanse jongen (Jorge Luis) van een jaar of 20 op ons af met de vraag of we wat overhadden voor zijn vrijwilligersproject. Hij is namelijk leraar op een kunstacademie voor gehandicapte kinderen. Sinterklaas als we waren, hebben we $5 gegeven. Vervolgens kwamen we met hem in gesprek, en hij nodigde ons uit voor een avondje salsadansen in een Salsatheque. Onze eerste salsales (via de school) stond al gepland voor die avond, dus dat kwam goed uit.
En soepel in die heupen waren we! We hadden een uur les van een salsachico die ons de eerste 5 pasjes bij heeft gebracht. We kwamen erachter dat het behoorlijk lastig is, maar dat het wel echt hardstikke leuk is om te doen. De volgende dag probeerden we Jorge Luis te bellen op zijn movil, maar hij nam helaas niet op.. Andere keer dan maar.

Dit is ons gastgezin: Rocio, Ernesto en Ana-Maria

Gisteren (zaterdag 3 nov) zijn we - ook via school - naar het plaatsje Latacunga gegaan (2 uur ten zuiden van Quito) om daar la fiesta de la mama negra te vieren. Om half 8 's ochtends vertrokken we met een minibusje, samen met Pablo, een privechauffeur en een andere begeleider (intussen is het maandag, we konden gisteren ons verhaal niet aftypen) Verder waren er nog 7 andere backpackers aka spaans-studenten. Aangekomen in Latacunga was het al gelijk duidelijk dat het echt uberdruk was - overal kleine en donkere mensjes. Het feest heeft iets te maken met de slaventijd, er is een soort Prins Carnaval die dus de mama negra is - een vent verkleed als een zwarte vrouw. We kwam om een uur of 11 aan, en na ons naar een goed plekje in het midden van de stad te hebben gewrongen, kwam al gauw de Cerveza te voorschijn. Het festival zelf lijkt een beetje op de Vasteloavend in Venlo, met een optocht, veel verklede, dansende mensen enzo. Het grootste (en leukste) verschil is dat het een graad of 20-25 is met een strakke blauwe lucht, en gewoon keihippe Zuid-Amerikaanse muziek op de achtergrond. Iets minder leuk was het feit dat we onze zonnebrandcreme vergeten waren, en de zonnebrandcreme van de politie (factor 60 :) mocht helaas niet baten. Op het moment zitten we in Papayanet, het populairste internetcafe in de Mariscal, met mooie rooie hoofden. Je merkt wel dat de zon hier een stuk sterker en feller is dan in NL, want zelfs de bijna-negers hier moeten zich insmeren..

Klik hier voor een kort filmpje van mama negra

Anyway, na een tijdje begon de parade een beetje te vervelen (steeds het zelfde eigenlijk, mannen verkleed als vrouw en af en toe een persoon die een belangrijke rol speelt in het feest, dooie varkens en cavia's) en toen kwam Paul, een Duitse jongen die ook met ons mee was, op het miraculeuze idee om een fles lemon-likeur te kopen ($2,50). Aangezien de mensen die in de parade meelopen ook drank uitdelen, en iedereen daar helemaal van door het lint gaat, was dit echt een groot succes. Iedereen wilde opeens bij ons staan en meedrinken en op de foto gaan enzo (hmm het fotogedeelte was eigenlijk ook al voor het likeurfestijn het geval). Iedereen kreeg ook bijnamen (Loes was bijv. Britney Spears, wie ziet de gelijkenis niet?).
4 flessen drank later was iedereen best wel los, maar we moesten een beetje op tijd terug naar huis gaan (omdat er anders een heleboel dronken mensen op de weg waren enz). Snel nog wat chugchucara gegeten, varkensvlees met mote (mais), aardappel en (oh ja!) bananen. Op zich best wel lekker, wel erg gezond (ahum). Zie ook de foto's van het eten en van de lokale delicatesses.

Dit varkentje is dus duidelijk gewassen

Toen we terug waren bij Rocio thuis, bleek dat er een nieuwe Duitse student was aangekomen dit weekend. Best een aardige vent, een beetje oud en kalig wel, maar ok. Hij spreekt al behoorlijk goed Spaans, omdat hij ook al een x 3 maanden in Costa Rica is geweest. Komend weekend gaan we misschien samen met hem een tripje naar bijv. de zaterdagmarkt in Otavalo maken.
Gisteren (zondag) zijn we naar la Parque Carolina gegaan, een enorm groot park waar elk weekend iedereen een beetje rust komt nemen. Zo werd er ook geBOMd; allemaal hippe huismoeders die in hun trainingspak staan te bewegen. Verder (na lang zoeken) naar het Vivarium gegaan: een miniatuur-reptielen-dierentuin aan de rand van het park. Op zich wel geinig, maar we zouden er niet nog een keer 2,50 voor betalen.

Loes zit intussen in haar nieuwe gastgezin. Een best wel jonge maar wel lieve vrouw. Haar man is op het moment in Cuenca (in het zuiden van het land, en hun geboortestad). Die komt morgen terug. Verder hebben ze nog 2 kinderen, waarvan er eentje (Filipe) momenteel in Costa Rica zit. De ander (Dunya) werkt met kinderen. Ook zij hebben een eigen Indiaantje om te koken en poetsen. Hopen dat het ook goed voor ons Spaans is om apart in een gezin te zitten. Wel erg handig is het feit dat ze 2 verdiepingen beneden Rocio & co. wonen.
Er is zojuist een wat oudere man naast ons komen zitten die ongeveer een half uur nodig heeft om zijn wachtwoord in te voeren in gmail :) grappig. Nu probeert hij fotos op de computer te zetten, maar ook dat geeft problemen.. Loes zit aan de cocathee (ja waar ze ook cocaine van maken) en Peter heeft een Cafe Americana. Echt een relaxte cafenet.
De plannen voor komende week: woensdag gaan we met school naar een museum (Museo Amazonas) om ons Spaans te oefenen. Zaterdag waarschijnlijk dus een uitstapje met Florian, misschien naar Otavalo. Zondag met Nancy, Loes' Spaanse lerares, naar la mitad del mundo (het midden van de aarde). Hier is oa. een museum en een stad die in een krater van een vulkaan ligt. We zijn benieuwd!

Wel knap als jullie ons hele verhaal hebben gelezen :)
Hasta luego, en we houden jullie op de hoogte!

Pedro y Lucia

ps. binnenkort nog meer filmpjes, het uploaden lukte niet helemaal.
pps. bedankt voor al jullie reactie en mailtjes :) erg leuk om ze hier te lezen!

Spaans, Quito, bananen, bananen en bananen

2007-10-29T20:49:00.000+01:00

Hola todos!
Voor het eerst een berichtje uit Ecuador! Na een lange reis via Madrid waarvoor we zondagnacht om 2 uur ´s nachts zijn opgestaan zijn we dan nu eindelijk aangekomen in Quito! (Bedankt voor het uitzwaaien papa, mama en Hanneke en de vrienden van Loes!) De hele reis ging gelukkig voorspoedig, we hadden in Madrid even een kort stress momentje nadat ze de gate opeens veranderd hadden zonder het ons te laten weten. Gelukkig was de nieuwe gate ook dichtbij, dus veel problemen heeft het uiteindliejk niet opgeleverd. De vlucht van Madrid naar Quito was dus een uur of 11, en toen we aankwamen hebben ze ons gelijk even duidelijk gemaakt dat we in Zuid-Amerika zitten; superlang wachten op de bagage en half Quito stond te wachten in de aankomsthal van het vliegveld.
Gelukkig werden we opgehaald door een meisje van de taalschool, die ons gelijk wegbracht naar ons gastgezin. Dit is de familie Delgado: meneer Ernesto, mevrouw Rocio en Anna Maria (16). Verder woont er ook nog een jongen van 16 uit New York die hier een jaar studeert. Hele aardige mensen allemaal! We kregen gelijk wat te eten en te drinken, we hebben een eigen kamer met badkamertje enzo, dus dat is allemaal goed verzorgd. Je kunt wel merken dat dit een vrij rijk gezin is, we wonen namelijk behoorlijk in het centrum (ongeveer 5 minuten lopen van de school af) en ze hebben een schitterend uitzicht over Quito (zo´n soort penthouse idee zeg maar). Verder ook een hulp in de huishouding, een meisje dat helpt met koken en opruimen en afwassen enzo.
De school was best wel klein, maar wel erg leuk. We hebben ieder een eigen lerares die van half 9 tot half 1 met ons kletst en grammatica en woordjes met ons oefent. Erg relaxt dus!
De almuerzo (lunch) is hier de hoofdmaaltijd van de dag, en die hebben we daarnet gehad: bananensoep met rijst erdoor en daarna tomaten, tonijn, rijst en gebakken banaan. Als toetje kregen we... bananen! Was wel erg lekker overigens, beetje anders dan in Nederland.

Nu zitten we in een internetcafétje in Mariscal Sucre (de toeristenbuurt van Quito) met hippe Zuid Amerikaanse muziek op de achtergrond.
Heerlijk relaxt allemaal :)

Anyhoe, binnenkort (als we wat meer hebben meegemaakt) meer, en als het goed is ook wat fotos.
Nu gaan we nog een beetje de stad verkennen en dan braaf ons huiswerk maken ;)

Bedankt allemaal y hasta pronto!
Pedro y Lucia

Afscheidsfeestje

2007-10-15T19:28:00.000+02:00

Hoi allemaal,
op de eerste plaats willen we jullie allemaal bedanken voor het komen zaterdagavond op ons afscheidsfeest! We vonden het zelf een erg geslaagde avond. Leuk om iedereen nog een laatste keer te zien, en ook wel moeilijk. Over twee weken zitten we al bij een stel Ecuadoriaantjes aan tafel en hebben we de eerste dag Spaanse les erop zitten..
Bekijk de foto's van het afscheidsfeestje hier.

Loes heeft een hippe jas te pakken

We zijn inmiddels begonnen aan de laatste week werken bij Leder Int. en Loes bij het restaurant (zie foto's ;). Hoewel het af en toe nog een eeuwigheid leek te duren zijn de afgelopen 2,5 maand supersnel voorbij gegaan. Hopen dat dat in Zuid-Amerika wat minder het geval zal zijn ;)
Komende vrijdag nemen we vrij om naar het 'Dokter-Andes' / afscheidsfeestje van Daan en Willemijn te gaan (afgestudeerd en binnenkort ook een paar maanden door Zuid-Amerika rondreizen).
Inmiddels zijn de e-tickets en de laatste vaccinaties ook binnen. De laatste week in Nederland zullen we ons voornamelijk bezighouden met tassen inpakken en overige voorbereidingen zoals het regelen van Malaria-tabletten, dollars kopen, etc.

Het eerstvolgende bericht zal waarschijnlijk vanuit Ecuador zijn, dus adios amigos! (vert.: hojjewa)

Peter en Loes

Leren jassen, inkopen doen en flauwvallen

2007-08-18T03:19:00.001+02:00

Nou, intussen zijn de voorbereidingen al een stuk verder. Loes heeft intussen haar VWO succesvol afgerond en ik heb gezorgd dat ik komend jaar niet meer ingeschreven sta bij de IB-groep. Komend weekend gaat de introductie van start (Nadja heeft inderdaad mijn kamer, dus die kan daar nu al gebruik van maken) en vanaf nu is het hard werken geblazen! Vanaf morgenochtend kan ik aan de slag bij Leder International, een magazijn waar ik leren jassen moet sjouwen. Ik denk dat ik hier mijn intellectuele vaardigheden op kan krikken! Het verdient redelijk, ik kan er best veel uren maken en heel erg rotwerk is het nou ook weer niet.

Verder zijn we aan het zoeken naar een goede taalschool (misschien zoeken we er gewoon een ter plekke, maar dat moeten we nog even onderzoeken) en zijn we aan het mailen met iemand die vrijwilligerswerk voor ons heeft in een dorpje in het noorden van Peru; Celendin. Hier zouden we misschien een kort projectje van een paar weken kunnen doen - bijvoorbeeld door Engelse les te geven aan de kinderen daar. Er liepen nog wel meer projecten maar dit sprak ons op zich wel erg aan: het kan voor een paar weekjes geregeld worden en bovendien kost het ons zelf niks (je staat soms verstelt van hoeveel geld ze van je vragen om vrijwilligerswerk te mogen doen).

Ook de Lonely planets worden flink doorgeplozen (nu Ecuador en Peru al in ons bezit, die van Chili wordt binnenkort aan de verzameling toegevoegd). Welke dingen willen we graag zien, wat is een beetje een tactische route om ze aan elkaar te linken, enz. Heel veel schieten we er natuurlijk niet mee op - aan een vooraf bedachte route gaan we ons hoogst waarschijnlijk toch niet houden, maar het geeft wel een fijn gevoel om alvast te kijken.
Zaterdag (11 aug.) zijn we naar Nijmegen geweest om in een aantal outdoor winkels rond te neuzen. Hier hebben we ook al een aantal dingen aangeschaft, waaronder een imagetank van 80GB, zaklampje, snel-droog handdoekjes, moneybelt, hangslotjes en meer van dat soort kleine, dure accesoires.
Ik heb vandaag een backpack aangeschaft: een Active Leisure Hawk 70L 10. Een flinke tas, zag er erg goed uit en zat ook fijn met een zware gastank erin (om hem even uit te proberen ;).

Gisteren bij de GGD langsgeweest voor de eerste vaccinaties. Dit werd uiteindelijk nog een heel avontuur.. Na eerst een half uurtje met de GGD-verpleegkundige te hebben gepraat over welke vaccinaties we nodig zouden hebben en malariapillen kreeg Peter als eerst zijn twee prikken: gele koorts en hepatitis A + B. Ik voelde eigenlijk amper iets van het prikje dus vond het allang goed. Daarna was Loes aan de beurt; die kreeg er 4, aangezien zij vaccinaties 100% terugkrijgt van de verzekering, ik doe de rest gewoon via huisarts Henk.

Loes krijgt haar vaccinatie

Ook dit ging eigenlijk gewoon goed. Terwijl ik er bij stond te kijken voelde ik opeens dat ik een beetje licht in mijn hoofd werd. Stond opeens te wankelen en hoorde die vrouw tegen Loes zeggen "pas op, hij valt flauw!" Ben even op de behandelbank gelegd met mijn benen ophoog en toen ging het eigenlijk gelijk alweer beter. Loes wilde net zeggen "oh ik heb dat gelukkig noo.." toen zij ook bijna flauwviel. Zo hielden we allebei liggend nog ongeveer een halfuur de twee behandelkamers bezet :P. Nadat Loes 2x op was gestaan en in de wachtkamer even was bijgekomen (beide keren lukte het bijkomen niet echt en moest ze weer gestrekt) zijn we opgehaald door de vader van Nadja.
De rest van de dag heeft Loes ziek op de bank gelegen (zie de foto's...), terwijl ik me gewoon kiplekker voelde :)

Zo, gauw meer over onze vorderingen met de voorbereidingen - ga nu maar gauw slapen denk ik, morgen om 7 uur aan de slag!

Adios, Peter

Vliegticket geboekt

2007-08-18T03:18:00.002+02:00

Even een snelle update. We hebben afgelopen vrijdag de tickets gereserveerd!! Het worden dus de Iberia tickets via Tunafish (www.tnfsh.nl):

heenreis:
28-10-2007 Amsterdam Schiphol (AMS) 08.10 (vertrek)
28-10-2007 Madrid Barajas (MAD) 10.35 (aankomst)
28-10-2007 Madrid Barajas (MAD) 12.15 (vertrek)
28-10-2007 Quito Mariscal (UIO) 17.20 (aankomst)

terugreis:
30-03-2008 Santiago Arturo Merino Benitez (SCL) 14.00 (vertrek)
30-03-2008 Madrid Barajas (MAD) 06.55 (aankomst)
30-03-2008 Madrid Barajas (MAD) 08.50 (vertrek)
30-03-2008 Amsterdam-Schiphol (AMS) 11.15 (aankomst)

We vertrekken dus op 28 oktober, en de terugreis is op 30 maart. Dit is allebei op een zondag, dus dan kunnen pappa en mamma ons lekker brengen en halen, haha

Ook hebben we een gezamelijke rekening bij de Postbank geopend, waar we al onze financiële zaakjes voor de reis mee kunnen regelen. Je kan bij de rekening ook nog eens een creditcard aanvragen en alles is het eerste jaar ook nog eens helemaal gratis!

Het volgende dat we nu moeten gaan regelen is de reisverzekering (de annuleringsverzekering is al geregeld) en de talenschool, en natuurlijk komen ook mijn examens steeds dichterbij!! Spannend!

Tot zover weer deze update, jullie horen snel meer!

groetjes,
Loes

Eerste bericht: vliegtickets & voorbereiden..

2007-08-18T03:18:00.001+02:00

De voorbereidingen vorderen goed, ik ben druk bezig met het regelen van mijn onderhuur volgend jaar (mijn kamer wordt overgenomen door Nadja). Het is nog een heel uitgepluis hoe dat nou eigenlijk precies moet, want je kunt bij de SSHN je kamer voor maximaal een jaar in onderhuur doen, maar bij terugkomst moet je kunnen bewijzen dat je staat ingeschreven bij een onderwijsinstelling in Nijmegen. Aangezien we waarschijnlijk eind maart terug komen (Nadja houdt mijn kamer ws. tot en met april 2008 zodat ik in de tussentijd nog een 2e onderhuurder kan proberen te vinden) ben ik dan nog niet ingeschreven bij de universiteit. Ik zal eens moeten gaan zoeken hoe dit het beste opgelost kan worden.

Verder gaan de Spaans lessen goed; het is toch wel een vrij gemakkelijke taal en ik doe mijn huiswerk (natuurlijk) heel goed . Daan en Willemijn zijn de afgelopen weken in Cuba geweest en hebben daar al hun Spaans en Salsa ervaring kunnen uitproberen. Doordat hun eigen klamboe uitgeleend was hebben zij voor deze paar weken nog een nieuwe gekocht, die wij kunnen overkopen nadat ze terug zijn. Dat is dus alvast geregeld
Ondertussen ben ik ook alvast wat aan het rondloeren op internet voor een goeie backpack. Het 2ehands aanbod is helaas niet heel erg groot, maar ik kreeg ook al de tip van iemand om toch maar zelf een nieuwe te gaan kopen, zowel goed voor draagcomfort als kwaliteit. (Jammer dat het nog zo lang duurt, het zoeken naar en kopen van het voorbereidingsspul geeft toch altijd weer zo'n drang om meteen vast te gaan ).

Ook via de site tunafish.nl een goed aanbod gekregen mbt. vliegtickets:

heenreis:
01-11-2007 Amsterdam Schiphol (AMS) 08.10 (vertrek)
01-11-2007 Madrid (MAD) 10.35 (aankomst)
01-11-2007 Madrid (MAD) 12.15 (vertrek)
01-11-2007 Quito (UIO) 17.20 (aankomst)

terugreis:
17-03-2008 Santiago (SCL) 13.15 (vertrek)
18-03-2008 Madrid (MAD) 06.00 (aankomst)
18-03-2008 Madrid (MAD) 08.50 (vertrek)
18-03-2008 Amsterdam-Schiphol (AMS) 11.15 (aankomst)

In totaal (incl. tax en reserveringskosten e.d.) €2148 voor 2 personen, dit is (tot nu toe iig) het allergoedkoopste dat ik op internet heb kunnen vinden. Een ander groot voordeel is dat het een zgn. iberia jongerenticket is, waarmee je kostenloos eenmalig de terugreisdatum kunt veranderen tijdens de reis (en de 2e keer voor €75,-). Bovendien is de retourvlucht vanuit Santiago de Chili, zodat we niet verplicht in een rondje hoeven te vliegen.
Verder zijn we ook nog bezig met het zoeken van een goede en goedkope talencursus met gastgezin in Quito (Ecuador).

Tot zover deze korte update, zodra er meer nieuws is posten we het op deze site! We laten het iig weten zodra we geboekt hebben (waarschijnlijk over een paar weekjes dus).

groetjes,
Peter